Also on the elections and prospects under the incoming administration: The Ills of Privatized Elections; RP under new gov't: is there hope for our backward economy?; First 100 days: beyond corruption, real steps to reform; From a weak republic: Challenges for the next administration; Seeking change: Will the May 2010 elections deliver?; The May 1 question: What hope has labor after the May 2010 polls?"

IBON Features—Just eleven days after the May 2010 polls in Sitio Buntog, Barangay Canlubang, Calamba, scores of farmers were hurt while a 71-year-old woman and four minors were taken into custody by the Philippine National Police in a land dispute in Hacienda Yulo. The Yulos are pursuing the conversion of the hacienda’s more than 7,000 hectares of agriculturally-productive land for commercial and residential purposes despite the farmers’ pending appeal in court against it.

At Swiss-owned Triumph International (Phils.) Inc., 1,660 workers were retrenched in 2009 with the announcement of a downscale in production and planned closure of factories. This prompted Triumph workers to stage a picket to prevent the removal of machinery before a resolution to the dispute is reached. The picket– as well as efforts by the workers to uphold a makeshift livelihood project of garment production – continues despite several attempts by management to evict them.

These are only cases in example of the general picture: peasant and workers’ rights are stifled while agricultural production and the capacity for local manufacturing are hindered by local elite and foreign interests.

Poverty in the Philippines, which last election’s candidates promised to alleviate when voted, is due to the absence of an independent national industry and the prevalence of centuries-old backward agriculture which today finds millions jobless and needy. 

Huge task

Despite several versions of land reform programs launched by past administrations, seven out of ten Filipino farmers remain landless, according to peasant group Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP). Moreover, the conversion of agricultural land for commercial purposes is still allowed under the extended Comprehensive Agrarian Reform Program (CARPer). None of the 14 recorded cases of stock distribution and similar schemes used to avoid distributing land to the farmers have been resolved. Almost 75% of the country’s poor remain in the rural areas– heavily populated by peasant families– where poverty incidence is almost three times that in urban areas. Also, despite being an agricultural country, the Philippines is now the world’s biggest rice importer: one out of every five spoons of rice Filipinos consume is imported.

The contribution of the agriculture sector to total gross domestic product (GDP) which has decreased from 30.5 % in 1959 to 18.1% last year reflects its dismal state. Even since beyond 60 years ago, the peasant sector has stayed poor, producing mostly for local and foreign businesses and unable to become the potential base of a domestic economy.

Building national industries has also been persistently hampered by foreign corporate interests. The 21.8% contribution of the manufacturing sector to total GDP in 2009 is at around the same level more than 50 years ago. Also, for the last five years, TNCs have accounted for 60%-75% of total manufacturing sales in the Top 1000 corporations in the country.

For certain, the next administration faces the gargantuan task of addressing problems of the Philippine economy upon the exit of the Arroyo government. The role of the Philippines as exporter of cheap raw materials and cheap labor and importer of processed goods mainly benefiting corporate clusters must be reversed. The challenge is to boost the agricultural sector and tap it to provide for the country’s needs including further job generation and the building of basic industries such as textile, steel, chemical, energy and transportation primarily for the people’s consumption.

‘It will be theirs clean and free’

Indeed in tackling agrarian reform, the case to cite would be that of the Hacienda Luisita of which the president-apparent is part-owner.

The Hacienda’s stock-distribution option scheme cost more than 1,000 farmers and farmworkers their jobs and reduced working days to almost only once a week. Farmers there continue to seek justice not only for the victims of the November 2004 Hacienda Luisita massacre but also in terms of compensation for sugar farmworkers who, for many years, have been taking home measly wages.  

Towards the 2010 elections, Aquino announced that Hacienda Luisita lands will be distributed to the farmers “clear and free” by June 2014. His platform also stated that farms and rural enterprises are “vital to achieving food security and more equitable economic growth”. The public now awaits how the incoming administration will achieve these given the president-elect’s current approval of joint-venture schemes in agriculture as well as his plan to continue implementing the CARPer which peasant groups lament to be pro-landlord in nature.

How will Noynoy lead in shaping the economy up?

As Senator, president-apparent Noynoy Aquino voted ‘no’ to the controversial Japan-Philippines Economic Partnership Agreement (JPEPA), stressing that Filipinos deserved a better-negotiated and mutually beneficial treaty. He also voted ‘no’ to the Electric Power Industry Reform Act of 2001 (EPIRA), pointing-out that government’s sale of such revenue-generating assets is questionable. Hopefully he will pursue these steps that are protective of national interest despite his silence on the path of liberalization, privatization and deregulation taken by the 1986 Aquino administration.

During the election campaign, Aquino spoke of “empowering the people with better, high-paying jobs” to reduce hunger and alleviate poverty. He also vowed to create “conditions conducive to the growth and competitiveness of private business, big, medium and small” and to harness “homegrown talent” to build local industries.

However, his “openness” to have the Philippine Constitution reviewed, specifically parts which include restrictions on foreign investment and foreign ownership of land, does not yet show the clear-cut bias foremost for people’s welfare that the country crucially needs now. It runs contrary to his vision of building a “leadership that executes all the laws of the land with impartiality and decisiveness.”

Pondering on opening the economy up for foreign ownership beyond current levels further endangers the entire prospect of independently forging national industries. It is important for the incoming administration to first ensure that it will tread the sovereign path in rebuilding the economy and prove its proclaimed determination to put the Filipino first at all times. IBON Features

 

---

RP sa ilalim ng bagong gubyerno: may pag-asa ba para sa atrasado nating ekonomya?

Lathalaing IBON | 29 Mayo 2010 | Mangangahas ba ang papasok na administrasyon na gawin ang mga hakbang para tiyakin ang pagpapamahagi ng lupa at pagpapaunlad ng produksyong agrikultural? Ipapatupad ba ng kahahalal-na-pangulo ang mga hakbang pabor sa pagpanday at pagpapalakas ng lokal na industriya?

Labing-isang araw pa lang pagkalipas ng eleksyong Mayo 2010 sa Sitio Buntog, Barangay Canlubang, Calamba, maraming magsasaka ang nasaktan habang isang 71-anyos na babae at apat na menor-de-edad ang dinala sa presinto ng Philippine National Police sa alitan sa lupa sa Hacienda Yulo. Itinutulak ng mga Yulo ang kumbersyon ng mahigit 7,000 tanimang ektarya ng hacienda para sa gamit-kumersyal at residensyal sa kabila ng nakaambang apela ng mga magsasaka laban rito.

Sa Triumph International (Phils.) Inc., na pag-aaring Swiss, 1,660 manggagawa ang tinanggal noong 2009 kasabay ang anunsyong bumagsak ang produksyon at may planong isara ang mga pabrika. Inudyok nito ang mga manggagawa ng Triumph na mag-piket upang pigilan ang paglalabas ng makinarya bago maresolusyonan ang alitan. Nagpapatuloy ang piket, gayundin ang pagsisikap ng mga manggagawa na itaguyod ang isang proyektong pangkabuhayang pagtatahi ng mga damit -- sa kabila ng maraming tangka ng kumpanya na palayasin sila.

Ilang halimbawa lang ito ng pangkalahatang larawan: sikil ang mga karapatan ng mga magsasaka at manggagawa habang ang produksyong agrikultural at kakayahan para sa lokal na pagmamanupaktura ay nasasagkaan ng iilang lokal at dayuhang interes.

Ang kahirapan sa Pilipinas, na ayon sa mga kandidato ng nagdaang eleksyon ay papawiin kapag sila ay binoto, ay dahil sa kawalan ng nagsasariling pambansang industriya at ang pananatili ng santagal na ng ilang siglong atrasadong agrikultura na nagsasanhi ng disempleyo at kawalan ng  milyun-milyong Pilipino.

Dambuhalang tungkulin

Sa kabila ng maraming bersyon ng programa para sa reporma sa lupa na inilunsad ng mga nagdaang administrasyon, pito sa sampung Pilipinong magsasaka ang walang lupa, ayon sa grupo ng mga magsasakang Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP). Higit pa, ang kumbersyon ng lupang agrikultural para sa kumersyal na gamit ay pinapayagan pa rin sa ilalim ng extended Comprehensive Agrarian Reform Program (CARPer). Wala pa sa 14 nakatalang kaso ng stock distribution at mga katulad na iskemang gamit sa pag-iwas sa pagbahagi ng lupa sa mga magsasaka ang nareresolba. Halos 75% ng mahihirap sa bansa ay nananatili sa kanayunan -- kung saan makapal ang populasyon ng mga pamilyang magsasaka -- at kung saan ang kaganapan ng kahirapan ay halos tatlong beses kumpara sa kalunsuran. Dagdag pa, kahit pa isa itong agrikultural na bansa, ang Pilipinas ang pinakamalaking taga-angkat ng bigas ngayon: isa sa bawat limang kutsara ng kanin na isinusubo ng mga Pilipino ay inangkat.

Ang bahagi ng sektor ng agrikultura sa kabuuang gross domestic product (GDP) na bumaba mula 30.5% noong 1959 sa 18.1% nitong nakaraang taon ay nagpapakita ng malubhang kalagayan nito. Kahit lampas pa sa 60 taong nakaraan, ang sektor ng mga magsasaka ay nanatiling mahirap, lumilikha kalakhan para sa mga negosyong lokal at dayuhan at walang kakayahang maging potensyal na base ng lokal na ekonomya.

Palagian ding nasasagkaan ng interes ng mga dayuhang negosyo ang pagpanday ng mga pambansang industriya. Ang 21.8% na bahagi ng sektor sa pagmamanupaktura sa kabuuang GDP noong 2009 ay nasa halos kapantay na antas mahigit 50 taon na ang nakakaraan. Nito ring nagdaang limang taon, mga korporasyong transnasyunal (TNCs) ang umani ng 60-75% ng kabuuang benta sa manupaktura sa Top 1000 Corporations sa bansa.

Tiyak na dambuhalang tungkulin sa pagharap sa mga suliranin ng ekonomya ng Pilipinas sa paglabas ng gubyernong Arroyo ang babalikatin ng susunod na administrasyon. Dapat mabaligtad ang papel ng Pilipinas bilang taga-eksport ng murang hilaw na materyales at murang lakas-paggawa at taga-angkat ng mga prinosesong produkto na mga korporasyon ang pangunahing nakikinabang. Ang hamon ay payabungin ang sektor ng agrikultura upang magamit ito sa paglikha ng mga pangangailangan ng bansa kabilang ang paglikha ng mga trabaho at pagpanday ng mga batayang industriya gaya ng tela, bakal, kemikal, enerhiya at transportasyon pangunahin para sa konsumo ng mamamayan.

"Mapapasa-kanila nang malinaw at libre"

Sadyang sa pagtalakay ng repormang agraryo, ang kasong mababanggit ay yaong sa Hacienda Luisita na bahaging-pag-aari ng lumilitaw na bagong-halal na pangulo.

Mahigit 1,000 magsasaka at manggagawang-bukid ang nawalan ng trabaho o ang araw sa trabaho ay bumaba sa halos isang beses kada linggo dahil sa iskemang stock-distribution option ng Hacienda Luisita. Patuloy na naghahanap ng katarungan hindi lang para sa mga biktima ng masaker noong Nobyembre 2004 sa Hacienda Luisita kundi pati hinggil sa sweldo para sa mga sakada na, sa maraming taon, ay nag-uuwi ng napakababang sahod.

Tungo sa eleksyong 2010, inanunsyo ni Aquino na sa Hunyo 2014, naipapamahagi na ang Hacienda Luisita sa mga magsasaka nang "malinaw at libre". Nakasaad rin sa kanyang plataporma na ang mga bukid at negosyong pangkanayunan ay mahalaga sa pag-abot sa seguridad sa pagkain at higit na pantay na pang-ekonomyang pag-unlad. Naghihintay ngayon ang publiko kung papaano aabutin ng papasok na administrasyon ang mga ito gayong sang-ayon ang lumilitaw na bagong-halal na pangulo sa mga iskemang joint venture sa agrikultura, at may plano siyang ipagpatuloy ang CARPer na inirereklamo ng mga magsasaka na maka-asendero.

Papaano pamumunuan ni Noynoy ang pag-aayos sa ekonomya?

Bilang Senador, ang nakikitang-magiging-pangulo na si Noynoy Aquino ay bumoto ng 'hindi' sa kontrobersyal na Japan-Philippines Economic Partnership Agreement (JPEPA). Binigyang-diin niyang karapat-dapat ang mga Pilipino sa higit na mahusay na pinag-usapan at mutwal na kapaki-pakinabang na kasunduan. "Hindi" rin ang boto niya sa Electric Power Industry Reform Act of 2001 (EPIRA). Aniya, kwestyonable ang gayong pagbenta ng gubyerno ng mga kayamanang mapagkikitaan. Sana ay sundan niya ang mga hakbang na ito na nagtatanggol sa pambansang interes sa kabila ng katahimikan niya sa landas ng liberalisasyon, pribatisasyon at deregulasyon na tinahak ng administrasyong Aquino noong 1986.

Noong panahon ng kampanya para sa eleksyon, sinambit ni Aquino ang pagbibigay-kapangyarihan sa mga tao sa pamamagitan ng mga trabahong mas mahusay at mas mataas ang sweldo upang bawasan ang kagutuman at mapawi ang kahirapan. Ipinangako rin niyang lumikha ng mga kundisyon na mainam para sa paglago at pagiging kompetitibo ng pribadong negosyo--malaki, katamtaman o maliit--at mapanday ang talentong sariling-atin sa pagtatag ng mga lokal na industriya.

Subalit ang pagiging bukas niya sa pagrepaso sa Konstitusyon ng Pilipinas, laluna yaong mga bahagi na naglalaman ng restriksyon sa dayuhang pamumuhunan at dayuhang pag-aari ng lupa, ay hindi pa nagpapakita ng malinaw na pagkiling pangunahin sa kapakanan ng mamamayan na kailangang-kailangan ng bansa ngayon. Kabaligtaran ito ng pananaw niya sa pagtatag ng pamumuno na magpapatupad ng lahat ng batas ng bansa nang may buong pagpapasya at walang kinikilingan.

Ang pagmumuning buksan ang ekonomya sa dayuhang pag-aari lampas pa sa kasalukuyang antas ay lalong magsasapanganib sa buong posibilidad ng nagsasariling pagpanday ng mga pambansang industriya. Mahalaga para sa papasok na administrasyon na tiyakin muna na tatahakin nito ang soberanyang landas sa muling pagpapabangon sa ekonomya at patunayan ang iprinoklama nitong determinasyon na uunahin ang Pilipino sa lahat ng panahon. - Lathalaing IBON