IBON Features—The Aquino administration’s conditional cash transfers (CCTs), which take up the largest part of its Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps), have many points of appeal. Giving cash to poor families appeals to those inclined to charity. Those concerned about social welfare appreciate the focus on maternal and child health and on basic education. Technocrats in turn are comfortable talking about ‘human capital’, ‘household targeting systems’, ‘social resiliency’, ‘social protection’ and measurable deliverables.
Yet while CCTs at first glance seem unobjectionable, looking at them from a progressive social development perspective and in the concrete conditions of the Philippines raises some serious concerns. They may well provide welcome relief to beneficiary families but if the economy still does not get the radical reforms it so badly needs then the root causes of poverty will remain – and Filipinos will remain as poor as ever.
4Ps/CCT numbers
The mechanics of the Department of Social Welfare and Development’s (DSWD) 4Ps/CCT program are straightforward. It will give cash grants to beneficiary households complying with the following conditions: pregnant women avail pre- and post-natal care and have a trained health professional at childbirth; children 0-5 years old receive regular health check-ups and vaccinations; children 6-14 years old take de-worming pills twice a year; children 0-14 years old attend day care, pre-school, elementary or high school (as appropriate) at least 85% of the time; and parents attend ‘family development sessions’.
Beneficiary households will receive PhP500 per month upon complying with the health conditions (or PhP6,000 per year) and PhP300 per child per month, up to a maximum three children, for the education conditions (or PhP3,000 per child for the 10-month school year). A household with three qualified children can then potentially receive PhP1,400 per month during the school year or as much as PhP15,000 annually. The cash grants can be received for at most five years, most likely through a Land Bank ATM/cash card given to the mother.
CCTs were piloted in a few thousand households in the last half of 2007. Formal program implementation started in 2008 and was targeted to reach one million beneficiaries by 2010. The Aquino administration is dramatically expanding the program which now targets to reach 2.3 million households in 2011 (2.6 million by other reports) and up to four million beneficiaries by 2016. To achieve this, the 4Ps budget has been increased from PhP10 billion in 2010 to PhP29.2 billion for 2011, of which PhP21.2 billion is for the implementation of CCTs. The current secretary of the DSWD estimates that related administration costs are around PhP1.9 billion annually, reaching over PhP4 billion if other costs such as trainings to implementers, parent-leaders and communities are also included.
Disguising poverty
The large numbers have intuitive appeal especially considering the stubbornness, breadth and severity of poverty in the Philippines. Seven out of ten Filipinos (70%) try to meet their food, shelter, clothing, medical, education and other basic needs with just PhP86 per day; at the very bottom, one in three Filipinos (33%) try to live off PhP41 or much less per day.
The proposed cash transfers are significant amounts for the country’s poorest families. The poorest 10% of Filipino families have a monthly income of about PhP2,700, the next poorest 10% around PhP4,200 and the next poorest 10% around PhP5,400, according to the latest 2006 Family Income and Expenditure Survey (FIES). The maximum PhP1,400 could then increase monthly family incomes by 26% to, in the case of the poorest families, as much as 52% or more. Likewise, any genuine improvements in health and education outcomes for mothers and children are undoubtedly welcome. The program does however increase the work burden of poor women insofar as they will be the ones mainly responsible for ensuring compliance with the health and education conditions, and will also be attending the monthly family seminars.
The impact of the 4Ps/CCT scheme on genuine poverty eradication is however likely overstated and, indeed, the program even appears to be used for purposes that will actually worsen poverty and undermine the welfare of Filipinos in general.
The first concern regarding the scheme is that the supposed benefits in terms of improved ‘human capital’ are not certain especially in the specific conditions of the Philippines. The country remains saddled with insufficient and poor quality educational and health facilities which may not be able to absorb the additional users. Further straining limited classrooms and teachers might even drag down the quality of instruction for existing students, and similarly with overburdening health facilities and personnel. The desired health improvements or learning outcomes for beneficiaries may then not materialize for many. This underscores the important requirement of a responsible state in any CCT program, the ‘condition’ of which should be the state fulfilling its obligation to the people.
There are also grounds to believe that the billions of pesos committed will not all be going to their intended purposes. There is likely to be insufficient administrative capacity to properly implement the ambitious 4Ps targeting, monitoring and compliance procedures. Entering the 4th quarter of 2010, for instance, the DSWD is apparently still some 212,000 short of a supposed one million target household beneficiaries – yet it seeks to suddenly reach more than double this amount as soon as next year. The entrenched tendency to corruption and abuse for patronage purposes in national and local government, especially of such large lump sum funds as the CCT, is also a formidable problem. It is thus alarming to note that state ends up shelling out more revenues just to be able to implement the CCT program.
Significant numbers of the country’s very poorest are even beyond the reach of the program. This includes those without permanent residence (because lacking stable jobs or livelihoods, or informal settlers in contested communities), homeless families, poor elderly without children, and others. On the other hand, significant numbers of those reached might not even be among the most needy or might already be among those who were already complying with the CCT conditions even before the program reached them.
The CCT program may also be overestimating the potential benefits from developing ‘human capital’. There are some 4.6 million unemployed Filipinos in the country of whom nearly nine out of ten (87%) are reasonably educated – 44% are high school undergraduates or graduates, and 43% are at least college undergraduates or graduates. This underscores how, in overall economic conditions of poor jobs prospects where even having a high school or college degree is no guarantee of getting work, it is unrealistic to assume that having attended school or being healthier as the CCT targets will result in eventually having productive and decent-paying employment.
Secondly, the 4Ps/CCT program will be a smokescreen to prop up support for the sort of neoliberal ‘free market’ policies of globalization that caused greater poverty and underdevelopment to begin with. The retrogressive character of the greatly expanded CCT program is most of all defined by its defense of neoliberal macroeconomic policies. The larger ‘social protection’ budget is going to be used to mitigate the social consequences of these exclusionary policies, rationalize their continued implementation, and to press for even more. The program could also conceivably improve the country’s poverty picture in time for the 2015 global deadline to meet the United Nations (UN) anti-poverty Millennium Development Goals (MDGs), when the neoliberal policy trends of the last decades will unavoidably come under greater scrutiny.
Overall, however, the situation will likely be akin to the experience with ‘safety nets’ during the bygone era of structural adjustment and stabilization programs: short-term benefits of CCTs for a few beneficiaries will be more than offset by the long-term costs of ‘free market’ destruction of jobs and livelihood (including for erstwhile CCT recipients).
The affinity of CCTs to neoliberalism is evident. They are justified as ‘efficient’ in focusing on ‘deserving poor’, children are ‘human capital’ to be invested in for their future income-generating capacity, and the role of ‘individual responsibility’ in social poverty is overstressed – while the government is excused for privatizing essential social services because the welfare intervention has shifted to selective cash transfers. Yet it is precisely publicly-provided education and health services that offer the best prospects for genuinely universal access by all Filipinos, especially the poorest. Because it distributes cash only to selected targets, the program is not a step towards achieving the goal of universal access for all poor families.
Third, the CCTs provide vital short-term income relief but nonetheless remain dole-outs. The CCT is a dole-out because beneficiaries get money in exchange for something unrelated to their labor as productive individuals – thus contradicting the concept of ‘human capital’ for social investment. Moreover, it is discretionary in nature and beneficiaries will get money only as long as such a program is in place. The ingrained pattern in the national government budget to sacrifice social services during recurring periods of rising debt payments and fiscal austerity is a particular source of uncertainty and volatility.
Increased indebtedness
The CCT program and its undesirable outcomes will even come at the cost of increased debt for the country. The Philippine government has so far incurred at least US$805 million in debt to finance its CCT program, or some PhP35 billion at current exchange rates. The World Bank push for CCTs started with technical assistance for a National Sector Support for Social Welfare and Development Project in 2006. In November 2009, the WB approved a US$405 million loan for the Social Welfare and Development Reform Project (SWDRP) which among others covered cash transfers for some 376,000 households. Similarly, the Asian Development Bank (ADB) provided related technical assistance from 2007 to 2009 and, in September 2010, approved a US$400 million loan for a Social Protection Support Project (SPSP) providing financial support for 582,000 households. The World Bank and ADB have been among the most sustained advocates and sources of pressure for neoliberal globalization policies in the Philippines.
These are loans for uncertain or even doubtful ends. For instance, a UN flagship report on poverty launched in September 2010, referring to “[social protection programs that] target based on income and [that] impose conditionalities,” says: “These principles are questionable and do not necessarily produce the expected results, especially when investments in the programmes are minimal and not supported by efforts to tackle the structural causes of economic insecurity.” Tempering the pro-CCT hype and notwithstanding support for such initiatives by external donors, the UN report says that “the benefits of narrowly targeting social assistance are questionable” and that “targeting based on income entails high costs, stigma and fails to reach the poor”.
Indefensible expansion
All things considered, the conspicuous expansion in the program has raised justifiable suspicion. For instance, the multi-billion peso expansion does not appear justified by any comprehensive program assessment. The DSWD says that two assessments of the 4Ps were conducted – Pilot Spot Checks and Qualitative Evaluation and a Social Weather Stations (SWS) survey in the first quarter of 2010. If the pilot spot checks refer to the program’s pilot implementation in 2007, this experience only covered 6,000 households and an evaluation based on ‘spot checks’ of apparently just some 760 households is far from ample. Moreover, the results of this evaluation were not even of overwhelming success with poor or lackluster results on targets such as de-worming, full immunization, and deliveries being attended by trained health professionals.
The poor and worsening welfare of tens of millions of Filipinos is a serious development challenge. A genuine poverty-reduction effort means fundamental changes in economic policy towards improving the country’s domestic productive sectors. The severe income, wealth and asset inequities in the country also mean that radical redistributive reforms in favor of the poor majority are in order. Universal access by all Filipinos to health and education will be more likely achieved through strengthened public health and education systems, not privatized ones and certainly not by selective, targeted and temporary interventions. If these progressive socioeconomic policies were in place then programs such as the 4Ps/CCTs would not be necessary – and without such policies no amount of 4Ps/CCTs will ever be enough. IBON Features
IBON’s position paper on the Conditional Cash Transfer (CCT) program may be viewed in full at http://www.ibon.org/ibon_articles.php?id=115
=====
Conditional Cash Transfers (CCTs): Pansamantala, mapanlihis at di-maipagtanggol
Ang paatras na katangian ng CCTs ay pinakamauunawaan sa pagdepensa nito sa mga patakarang neoliberal (pagbibigay-buwelo sa ‘malayang’ pamilihan) - makroekonomiko (pagtanaw sa ekonomya sa pangkabuuan). Ang mas malawak na badyet para sa ‘proteksyong panlipunan’ ay gagamitin upang pahinain ang epekto ng mga panlipunang suliraning ibubunga ng mga patakaran ng globalisasyon na may itinatangi, maipagpatuloy ang implementasyon ng mga ito, at makapagtulak ng dagdag pa.
Lathalaing IBON – Ang conditional cash transfers (CCTs) ng administrasyong Aquino, na pinakamalaking bahagi ng Pantawid Pamilyang Pilipino Program (4Ps) nito, ay maraming kaaya-ayang punto. Ang pagbibigay ng salapi sa mahihirap na pamilya ay kaaya-aya sa mga kiling sa kawanggawa. Ang mga interesado sa panlipunang kapakanan ay nagagalak sa pokus sa kalusugan ng mga ina at bata at sa batayang edukasyon. Ang mga teknokrata naman ay komportableng pag-usapan ang ‘kapital sa tao’, ‘mga sistema sa pagtarget sa mga sambahayan’, ‘katatagang panlipunan’, ‘proteksyong panlipunan’ at mga maihahatid sa madla na nasusukat.
Subalit habang ang CCTs sa unang tingin ay di-matatawaran, nag-uudyok ng mga seryosong usapin kapag tiningnan ito sa perspektiba ng progresibong pag-unlad at sa konkretong kundisyon ng Pilipinas. Maaaring maghatid ng inaasahang ginhawa sa mga pamilya ang CCTs subalit kung hindi pa rin nangyari sa ekonomya ang mga radikal na repormang kailangang-kailangan nito, mananatili ang mga ugat na sanhi ng kahirapan – at mananatiling mas mahirap higit kailanman ang mga Pilipino.
4P/s mga numero kaugnay ng CCTs
Diretsahan ang disenyo ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) para sa programang 4Ps/ CCTs. Maggagawad ito ng salapi sa mga benepisyaryong sambahayan na tumutupad sa mga sumusunod na kundisyon: ang mga buntis ay tumatamasa ng pangangalaga bago at pagkatapos manganak at may sanay na propesyunal pangkalusugan sa pag-anak; nakatatanggap ang mga batang edad 0-5 ng regular na tsekap at bakunang pangkalusugan; ang mga batang edad 6-14 ay umiinom ng gamot pampurga dalawang beses kada taon; ang mga batang edad 6-14 ay dumadalo sa day care, preschool, elementarya at hayskul (ayon sa dapat) nang 85% ng buong panahon; at dumadalo sa mga ‘pag-aaral hinggil sa pagpapaunlad ng pamilya’ ang mga magulang.
Ang mga benepisyaryong sambahayan ay makatatanggap ng P500 kada buwan sa pagtupad sa mga kundisyong pangkalusugan (P6,000 kada taon) at P300 kada bata kada buwan, hanggang sa maksimum na 3 b ata, para sa rekisitong pang-edukasyon (o P3,000 kada bata para sa 10-buwang ng taong pampaaralan). Ang isang sambahayan na may tatlong kwalipikadong bata kung gayon ay maaaring makatanggap ng P1,400 kada buwan sa loob ng taong pampaaralan o hanggang P15,000 kada taon. Ang biyayang salapi ay maaaring matanggap hanggang limang taon, pinakamalamang sa pamamagitan ng ATM/ cash card ng Land Bank na ibinigay sa ina.
Ang CCTs ay inumpisahan sa ilang libong sambahayan noong huling bahagi ng 2007. Ang pormal na implementasyon ng programa ay nag-umpisa noong 2008 at tinarget na makaabot sa isang milyong benepisyaryo sa 2010. Dramatikong pinalalawak ng administrasyong Aquino ang programa na ngayon ay tumatarget na makaabot sa 2.3 milyong sambayahan sa 2011 (2.6 milyon sa ibang ulat) at hanggang apat na milyong benepisyaryo sa 2016. Upang maabot ito, ang badyet para sa 4Ps ay dinagdagan mula P10 bilyon noong 2010 hanggang P29.2 bilyon sa 2011, at ang P21.2 bilyon nito ay para sa implemetasyon ng CCTs. Tinatantsa ng kasalukuyang kalihim ng DSWD na ang kaakibat na halagang pangpangasiwa ay aabot ng P1.9 bilyon taun-taon, at hihigit sa P4 bilyon kung ilalakip ang iba pang gastos sa mga treyning ng mga magpapatupad, mag lider-magulang at komunidad.
Pagpapanggap ng kahirapan
Ang malalaking numero ay kaaya-ayang isipin laluna sa gitna ng kaganitan, lawak at lala ng kahirapan sa Pilipinas. Pito sa sampung Pilipino (70%) ang nagtatangkang tugunan ang kanilang mga batayang pangangailangan kabilang ang pagkain, masisilungan, damit, gamot at edukasyon sa P86 kada araw; sa pinakailalim, isa sa tatlong Pilipino (33%) ang nagtatangkang mabuhay sa P41 o mas kaunti pa kada araw.
Ang mungkahing cash transfers ay di-matatawarang halaga para sa mga pinakamahihirap na pamilya ng bansa. Ang pinakamahirap na 10% ng mga pamilyang Pilipino ay may buwanang sahod ng P2,700, ang sunod na 10% na pinakamahirap mga P4,200 at ang sunod pang 10% na pinakamahirap mga P5,400, ayon sa pinakahuling 2006 Family Income and Expenditure Survey (FIES). Ang maksimum na P1,400 kung gayon ay makapagpapataas sa kita ng pamilya kada buwan nang 26% hanggang, sa kaso ng mga pinakamahirap na pamilya, mga 52% o higit pa. Gayundin, anumang tunay na pagbuti sa kalagayang pangkalusugan at edukasyon ng mga ina at bata ay walang-dudang mainam. Gayunman dinadagdagan ng programa ang bigat ng gawain para sa mahihirap na kababaihan gayong sila ang magiging pangunahing responsible sa pagtiyak ng pagtupad sa mga kundisyong pangkalusugan at edukasyon, at sila ring dadalo sa buwanang seminar pampamilya.
Ang bisa ng iskemang 4Ps/ CCT sa tunay na pagpawi ng kahirapan ay pinakamalamang napapalaki at, katunayan, ang programa ay posibleng gagamitin para sa mga layuning magpapalala ng kahirapan at sisira sa kapakanan ng mga Pilipino sa pangkalahatan.
Ang unang alalahanin kaugnay ng iskema ay ang diumano’y benepisyo sa larangan ng pinabuting ‘kapital sa tao’ na hindi tyak laluna sa mga ispesipikong kundisyon ng Pilipinas. Ang bansa ay nananatiling batbat ng kulang at mahinang-kalidad na pasilidad sa edukasyon at kalusugan na maaaring maging kulang para sa mga dagdag na gagamit. Ang higit na pagbanat sa mga limitadong klasrum at guro ay malamang na hihila pa pababa sa kalidad ng pagtuturo sa mga kasalukuyang estudyante, at gayundin sa pagsobra ng karga ng mga pasilidad at tauhang pangkalusugan. Ang hinahanap na pagbuti sa kalusugan o resulta sa pagtuto ng mga benepisyaryo ay maaaring hindi mangyari para sa marami. Binibigyang-diin nito ang mahalagang rekisito ng responsableng estado sa anumang programang CCT, at ang ‘kundisyon’ ay isang estado na tinutupad ang obligasyon nito sa mamamayan.
May batayan din para maniwalang ang bilyun-bilyong piso na inilaan ay hindi lahat mapupunta sa nakasaad na layunin. Malamang magkakaroon ng kakulangan sa kakayahang pangasiwaan ang wastong pagpapatupad ng ambisyosong proseso ng pag-target, pag-monitor at pagtugon sa 4Ps. Pagpasok halimbawa sa ika-4 kwarto ng 2010, ang DSWD ay kulang pa ng 212,000 sa tinatarget na isang milyong benepisyaryong sambahayan – subalit nais na nitong biglang abutin ang higit pa sa doble ng halaga para rito sa susunod na taon. Ang nakaukit na tendensya sa korapsyon at abuso sa pagkiling sa gubyernong pambansa at lokal, laluna kaugnay ng malalaking bulto ng pondo gaya ng sa CCT, ay isang mahirap taluning problema. Kaya’t nakakaalarmang pansinin na ang gubyerno ay patuloypang naglalabas ng kinita nito para sa pagpapatupad ng programang CCT.
Ang signipikanteng bilang ng pinakamahihirap sa bansa ay di pa nga mahahagip ng programa. Kabilang rito ang mga walang permanenteng tirahan (dahil kulang sa estableng trabaho o kabuhayan, o impormal na residente sa mga pinuprotestang komunidad), mga pamilyang walang tahanan, mga matatandang walang anak, at iba pa. Sa kabilang banda, ang malaking bilang ng mga maaabot ay maaaring di pa kabilang sa mga pinaka-nangangailangan o maaaring kabilang na sa mga dati nang tumutugon sa mga kundisyon ng CCT bago pa maabot ng programa. Ang programang CCT ay maaari ring sumosobra ang pagtantsa sa mga potensyal na benepisyo ng pagpapaunlad ng mismong ‘kapital sa tao’. May bandang 4.6 milyong walang-trabahong Pilipino sa bansa na siyam sa sampu (87%) ay nakapag-aral – 44% ang nakatapos ng o nasa hayskul, at 43% ay nag-aaral o nagtapos ng kolehiyo. Binibigyang-diin nito kung papaano, sa pangkalahatang kalagayang pang-ekonomya ng mahinang posibilidad ng trabaho kung saan ang pagiging tapos ng hayskul o kolehiyo ay hindi garantiya na magkakatrabaho, hindi makatotohanang akalain na kapag nakapag-aral o mas malusog gaya ng tinatarget ng CCT ay magreresulta sa pagkakaroon ng produktibo at mainam-magsahod na trabaho.
Pangalawa, ang 4Ps/ programang CCT ay magiging panabing para palakasin ang suporta para sa mga neoliberal o ‘malayang pamilihang’ patakaran ng globalisasyon na dati nang nagsanhi ng higit na kahirapan at pag-atras. Ang paatras na katangian ng lubos na pinalawak na programang CCT ay pinaka-nabibigyang-kahulugan ng pagtanggol nito sa mga neoliberal/ makroekonomikong patakaran. Ang mas masaklaw na badyet para sa ‘proteksyong panlipunan’ ay gagamitin upang bawasan ang epekto ng konsekwensya ng mga may-tinatanging patakaran, bigyang-katwiran ang patuloy nitong implementasyon, at humiling ng higit pa rito. Ang programa ay maaari ring magpaganda sa larawan ng kahirapan ng bansa taon sa 2015 pandaigdigang dedlayn sa pagtugon sa kontra-kahirapang Millennium Development Goals (MDGs) ng United Nations (UN), kapag ang mga kalakaran ng neoliberal na mga patakaran nitong mga nagdaang dekada ay di-maiiwasang dadanas ng higit na pagkilatis.
Gayunman, sa pangkalahatan, ang sitwasyon ay malamang magiging kahalintulad sa karanasan sa ‘safety nets’ sa lipas nang panahon ng structural adjustment at mga programang estabilisasyon: panandaliang benepisyo ng CCTs para sa ilang benepisyaryo na matatabunan ng pangmatagalang presyo ng pagwasak ng ‘malayang pamilihan’ sa trabaho at kabuhayan (kabilang ang mga nakatanggap ng CCT). Malinaw ang kaugnayan ng CCTs sa neoliberalismo. Binibigyang-katwiran ito bilang ‘mabisa’ sa pagpokus sa ‘karapat-dapat na mahihirap’, ang mga bata ay ‘kapital na tao’ na bibigyang-puhunan sa kanilang pagkakaroon ng kakayahang kumita sa hinaharap, at ang papel ng ‘indibidwal na responsibilidad’ sa panlipunang kahirapan ay binibigyan ng labis na diin – habang ang gubyerno ay pinahihintulutang isapribado ang esensyal na mga serbisyong panlipunan dahil ang pangingialam pangkapakanan ay ibinaling na sa cash transfers. Subalit ang serbisyong edukasyon at pangkalusugang para sa lahat ang naghahain ng pinakamahusay na posibilidad para sa tunay na unibersal na pag-abot ng lahat ng Pilipino, laluna ang pinakamahihirap. Dahil namamahagi lamang ng salapi sa ilang piling target, hindi hakbang ang programa tungo sa pag-abot ng layunin ng unibersal na paggamit ng lahat ng mahihirap na pamilya.
Pangatlo, ang CCTs ay nagbibigay ng esensyal na panandaliang ginhawa subalit nananatiling pawang pagpapamudmod. Pagpapamudmod ang CCT dahil ang mga benepisyaryo ay makakukuha ng salapi kapalit ang isang bagay na walang kinalaman sa kanilang trabaho bilang mga produktibong indibidwal – kayat tinataliwasan nito ang konsepto ng ‘kapital sa tao’ bilang panlipunang puhunan. Higit pa, mapamili ang katangian nito at ang mga benepisyaryo ay makakukuha lamang ng salapi hangga’t gumagana ang programa. Ang nakakintal na padron sa pambansang badyet ng gubyerno na isakripisyo ang mga panlipunang serbisyo sa panahon ng paulit-ulit na pagtaas ng bayad-utang at paghihigpit-sinturon ay partikular na panggagalingan ng kawalang-katiyakan at kawalang-kapanatagan.
Higit na pagkabaon sa utang
Ang programang CCT at ang mga di kaiga-igayang resulta nito ay darating pa sa presyo ng tumaas na utang para sa bansa. Ang gubyerno ng Pilipinas ay nakatamo na ng di bababa sa US $805 milyong utang upang mapinansyahan ang programang CCT nito, o mga P35 bilyon sa kasalukuyang palitan. Ang tulak ng World Bank para sa CCTs ay nag-umpisa sa teknikal na tulong para sa isang National Sector Support para sa Social and Welfare Development Project noong 2006. Noong Nobyembre 2009, ang WB ay nag-apruba ng US$405 milyong utang para sa Social Welfare and Development Reform Project (SWDRP) na kabilang sa iba pa ay sumaklaw sa cash transfers para sa may 376,000 sambahayan. Gayundin, ang Asian Development Bank (ADB) ay nagbigay ng kaugnay na tulong teknikal mula 2007 at 209 at, noong Setyembre 2010, ay nag-apruba ng US$400 milyong pautang para sa Social Protection Support Project (SPSP) na nagbigay ng pinansyal na suporta para sa 582,000 sambahayan. Ang World Bank at ADB ay matagal nang kabilang sa pinaka-sustenidong tagapagtaguyod at pinanggagalingan ng presyur para sa mga neoliberal at maka-globalisasyong patakaran sa Pilipinas.
Ito ay mga pautang para sa mga di-tiyak at kaduda-duda pa ngang resulta. Halimbawa, ang pangunahing ulat ng UN sa kahirapan na inilunsad noong Setyembre 2010, na tumukoy sa “[mga proteksyong panlipunang programa na] target batay sa kita at nagpapataw ng mga kundisyunalidad” ay nagsasabing: “Ang mga prinsipyong ito ay kwestyonable at hindi laging nagbubunsod ng inaasahang resulta, laluna kapag ang mga puhunan sa mga programa ay minimal at hindi sinusuportahan ng pagsisikap na harapin ang mga istruktural na sanhi ng kawalang-seguridad ng ekonomya.” Pinahuhupa ang pagbabanderang maka-CCT at kinikilala ang suporta sa ganoong mga inisyatiba ng mga eksternal na tagapagbigay, sinasabi ng report ng UN na “ang benepisyo sa makitid kung tumarget na tulong panlipunan ay kwestyunable” at ang “pagtarget batay sa kita ay ma karugtong na mataas na kabayaran at tatak ng kasiraan at nabibigo sa pag-abot sa mga mahihirap”.
Di maipagtanggol na pagpapalawak
Kung isasaalang-alang ang lahat ng bagay, ang kapansin-pansing pagpapalawak sa programa ay nag-udyok ng kauna-unawang suspisyon. Halimbawa, ang multi-bilyong pisong ekspansyon ay hindi malinaw na nabibigyang-katwiran ng anumang komprehensibong ebalwasyon ng programa. Sinabi ng DSWD na ang dalawang ebalwasyon ng 4Ps ay isinagawa – Pilot Spot Checks and Qualitative Evaluation at isang sarbey ng Social Weather Stations (SWS) sa unang kwarto ng 2010. Kung ang pilot spot checks ay pumapatungkol sa unang implementasyon ng programa noong 2007, ang karanasang ito ay sumaklaw lamang sa 6,000 sambahayan at ebalwasyon batay sa mga ‘spot check’ ng yaon pala’y may 760 sambahayan lamang ay malayo sa sapat. Higit pa, ang resulta ng ebalwasyong ito ay hindi man lamang matawag na makinang na tagumpay gayong mahina o mababa ang mga resulta sa mga target gaya ng pagpupurga, kumpletong pagpapabakuna at mga pagpapaanak na inaksyunan ng mga sanay na prupesyonal pangkalusugan.
Ang kadusta-dusta’t lumalalang kapakanan ng puu-puong milyon ng mga Pilipino ay isang seryosong hamon sa pag-unlad. Ang tunay na pagsisikap sa pagpawi sa kahirapan ay nangangahulugan ng batayang pagbabago sa pang-ekonomyang patakaran tungo sa pagpapabuti ng lokal na produktibong sektor ng lipunan. Ang malalang agwat sa kita, yaman at pag-aari sa bansa ay nangangahulugan din na dapat nang isagawa ang radikal na repormang muling-makapagpapamahagi pabor sa mahirap na nakararami. Ang unibersal na paggamit ng lahat ng mga Pilipino sa kalusugan at edukasyon ay pinakamalamang mas makakamit sa pamamagitan ng pinalakas na sistema sa pampublikong kalusugan at edukasyon, hindi yaong isinapribado at tiyak hindi laluna ng mapamili, sumisipat at panandaliang pamamaraan. Kung itong mga progresibong panlipunan at pang-ekonomyang patakaran ay gumagana, hindi na kakailanganin pa ng mga programa tulad ng 4Ps/ CCTs – at kung wala ang mga gayong patakaran, walang anumang dami ng 4Ps/ CCTs ang sasapat kailanman. Lathalaing IBON
Ang position paper hinggil sa programang Conditional Cash Transfers (CCTs) ng IBON ay mababasa nang buo sa http://www.ibon.org/ibon_articles.php?id=115
